voetspoor van wijn
Johanna Herstel beschrijft in 90 columns het leven tijdens de coronacrisis en de bevrijding daarvan, die stap voor stap ging. De lockdowns, de avondklok, winkelen met tijdsloten en uitgaan met een QR code. En daarna opnieuw naar festivals kunnen.
Maar het is absoluut niet alleen coronaleed. Ze heeft ook een tikkeltje klunzige Geliefde die een kerstfetisj heeft en naar een 55+-woning verhuist. Daarnaast schrijft ze over uiteenlopende onderwerpen: Laatste-Kans-Ouderen, een zwerver met een Börek, een dochter naar een blootcamping, pakketvrees, oma’s aan de mdma en allerhande gesprekstechnieken.
“Een kleine wereld in coronatijd, met zijn tweeën. Zij en haar Muze. Zij houdt niet van wandelen. Haar Muze wel. Zij koopt alleen wat er nodig is. Haar Muze hamstert. Zij houdt niet van kerst. Haar Muze viert het meer dan uitbundig. Zij is van de ordening. Haar Muze is altijd alles kwijt. Zij komt graag op tijd. Dat lukt haar Muze zelden.
En wat weet Johanna die verschillen hilarisch aan te dikken en te beschouwen. En wat kan ze haar Muze liefdevol afbranden en alles weer goedmaken met de gedenkwaardige woorden ‘wat zit je haar goed’. Maar het gaat niet om de verschillen. Het gaat om het gevoel dat hen bindt. En niet te vergeten de talige humor met een donker randje, waarbij ze samen creatief nieuwe woorden bedenken. Wij hebben genoten van haar 90 stappen en hopen op nog veel meer stappen en veel meer wijn hierna!”
Sacha Gaus en Max de la Croix
Over Johanna Herstel
Ze is een Amsterdamse, maar woont al lang -sinds 1981- in Den Haag. Studeerde aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten en werkte jarenlang als grafisch vormgever. Ze heeft twee volwassen dochters en sinds begin 2023 zelfs een kleindochter. Met haar huidige geliefde heeft ze het al elf jaar gezellig. De verschillen tussen hun zijn een grote inspiratiebron voor haar verhalen. Ze zitten niet alleen maar op de bank te Netflixen, maar gaan ook uit: naar festivals, dansfeestjes en theater. Of marktjes afstruinen naar vintage design uit de jaren 70, waar haar huis vol mee staat. Kortom, ze staat 'nog midden in het leven', maar heeft een enorme hekel aan dit soort uitdrukkingen. Liever maakt ze zelf een woordgrap, waar ze dan zelf het hardst om lacht.
Ze had altijd de geheime diepe wens om te schrijven, maar dat kwam er niet echt van. Tot in maart 2020, toen de coronapandemie begon. Toen was er opeens wel veel tijd en een onderwerp dat de moeite waard was. De stijl van een column bleek een vorm die goed bij haar past. Sindsdien publiceert ze deze wekelijks op Social Media. Na de coronacrisis gaan haar columns nu over andere uiteenlopende onderwerpen. Qua schrijven is ze dus een echte laatbloeier, maar ze heeft een geheel eigen schrijfstijl en haar verhalen zijn grappig en vooral herkenbaar.
